Η αρχή, και «κάθε αρχή και δύσκολή»

09 Φεβ. 2017

lesley brown

Έχουμε μάθει να ζητάμε από την επιστήμη, η καλύτερα να αναμένουμε αποτελέσματα, χωρίς να γνωρίζουμε την προσπάθεια που απαιτείτε πίσω από κάθε βήμα. Πως φτάσαμε μέχρι εδώ; Τι είναι αυτό που γνωρίζουμε και τι μπορούμε να επηρεάσουμε στη γονιμότητα; Ποιοι είναι οι κίνδυνοι και ποια το όρια μας; Τι δεν γνωρίζουμε και τέλος που φιλοδοξούμε να φτάσουμε;

Όταν άρχισε στην Ελλάδα η εξωσωματική γονιμοποίηση, περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο κόσμος έβλεπε τη θεραπεία σαν κάτι μαγικό και ίσως εξωπραγματικό. Η έκφραση «παιδί του σωλήνα» δεν βοήθησε και πολύ στην αποδοχή της. Σιγά σιγά όμως η τεχνική της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής κέρδισε συνεχώς έδαφος και έως σήμερα χιλιάδες παιδιά έχουν γεννηθεί με την βοήθειά της από γονείς με προβλήματα γονιμότητας.

Η χώρα μας σήμερα διαθέτει πολλές και καταξιωμένες μονάδες, πρωτοστατεί στο χώρο της γονιμότητας με αποτελέσματα αντάξια ή και καλύτερα από αυτά του εξωτερικού. Παγκοσμίως έχουν γεννηθεί περισσότερα από πέντε εκατομμύρια παιδιά με εξωσωματική γονιμοποίηση.

Ποια είναι όμως τα κυρία επιστημονικά επιτεύγματα που άλλαξαν το τοπίο της εξωσωματικής γονιμοποίησης;

Το πρώτο παιδί από εξωσωματική γονιμοποίηση, η Louise Brown, κόρη της Lesley και του John Brown, γεννήθηκε με καισαρική τομή τον Ιούλιο του 1978 στο νοσοκομείο Oldham της Μ. Βρετανίας από τον γιατρό John Webster. Η μητέρα της, Lesley, είχε προβληματικές σάλπιγγες και προσπαθούσε να τεκνοποιήσει για 9 χρόνια ανεπιτυχώς. H ομάδα πίσω από αυτή την επιτυχία ήταν ο γυναικολόγος Patrick Steptoe και ο εμβρυολόγος Robert G. Edwards. Η γέννηση της Louise θεωρείτε από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του 20ου αιώνα ενώ το 2010 απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής στον Robert G. Edwards.

Για να πετύχουν αυτή την κύηση ο Steptoe πήρε ένα ωάριο με λαπαροσκόπηση από την ωοθήκη της Lesley και ο Robert G. Edwards το γονιμοποίησε στο εργαστήριο με σπέρμα από τον πατέρα της Louise. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκαναν αυτή την προσπάθεια, είχαν προηγηθεί χρόνια προσπαθειών και απογοητεύσεων με αποτυχίες, αποβολές και εξωμήτριες κυήσεις. Στο τέλος το "πείραμα" πέτυχε και έτσι γεννήθηκε η Louise, το πρώτο παιδί με εξωσωματική γονιμοποίηση.

Έως τις αρχές του 1980 οι δυο συνεργάτες προσπάθησαν πολλές φορές και πάντα με ωάρια προερχόμενα από φυσικό κύκλο. Το 1980 ο Edwards δημοσίευσε στο περιοδικό British Journal of Obstetrics and Gynecology τα αποτελέσματα των προσπαθειών του. Σε τρία χρόνια, είχε πετύχει 4 εγκυμοσύνες από 65 κύκλους, ποσοστό επιτυχίας δηλαδή 6%. Παρόλο που σε σχέση με τα σημερινά αποτελέσματα το ποσοστό αυτό είναι χαμηλό, η δουλειά τους ανέβαινε συνεχώς και έγιναν παγκοσμίως γνωστοί.

Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε σήμερα είναι πως τα χρόνια εκείνα - που δεν είναι και τόσο παλιά - η συχνότερη αιτία υπογονιμότητας των γυναικών ήταν οι προβληματικές σάλπιγγες και αυτό σήμαινε ζωή χωρίς παιδί ή υιοθεσία!

Η εναλλακτική λύση ήταν ανοιχτό χειρουργείο ενώ η προσπάθεια διόρθωσης των σαλπίγγων είχε ποσοστό επιτυχίας από 0 έως 60% (35% κατά μέσο όρο). Την «σχολή» αυτή αντιπροσώπευε στην Μ. Βρετανία ο καθηγητής μου Robert Winston ο οποίος καθιέρωσε την χειρουργική μέσω επεμβατικού μικροσκοπίου, την λεγόμενη μικροχειρουργική σαλπίγγων. Όταν άρχισα να εργάζομαι ως επιμελητής στο Hammersmith το 1987, η αναμονή για μικροχειρουργική επέμβαση ήταν γύρω στους έξι μήνες.

Ήδη από τα τέλη του 70 και πολύ νωρίτερα από εμένα, στο νοσοκομείο Hammersmith ειδικεύθηκαν δυο Έλληνες γιατροί, ο Σπύρος Σαρρής και ο Γιάννης Κάβος. Οι δυο αυτοί γιατροί καθιέρωσαν στη χώρα μας, στις αρχές της δεκαετίας του 80, την μικροχειρουργική και την εξωσωματική γονιμοποίηση. Εργάζονταν στην Αγγλία μέρα νύχτα χωρίς ωράριο. Οι ωοληψίες γινόντουσαν όχι όταν βόλευε τους γιατρούς αλλά όποτε ήταν ώριμο το ωοθυλάκιο και λίγο πριν σπάσει και πάντα με την μέθοδο λαπαροσκόπησης. Στο εργαστήριο χρησιμοποιούσαν ένα τρόλεϊ, με την ονομασία "eggmobile" - με τα απαραίτητα: μικροσκόπιο, καλλιεργητικά υλικά, αναλώσιμα κλπ - με το όποιον έτρεχαν στο χειρουργείο να παραλάβουν το πολύτιμο ωάριο!

Όταν το ποσοστό επιτυχίας της εξωσωματικής μέχρι τα μέσα του 1980 ήταν 23-30% η μικροχειρουργική με την επιτυχία των 35% ήταν για τον περισσότερο κόσμο μια πολύ ρεαλιστική εναλλακτική λύση. Πολλά ζευγάρια σκέφτονταν – κάτι που ισχύει ακόμα και στις μέρες μας – να προσπαθήσουν να λύσουν πρώτα το πρόβλημα χειρουργικά και αν δεν τα κατάφερναν να δοκιμάσουν θεραπεία με εξωσωματική γονιμοποίηση. Σημειώστε πως εκείνη την εποχή στη Μ. Βρετανία ο μέσος όρος ηλικίας των ζευγαριών που ήθελαν να τεκνοποιήσουν ήταν κάτω των 30 ετών.

Έτσι είχαν τα πράγματα στην αρχή, αλλά τι απέγινε η Louise Brown, το πρώτο παιδί της εξωσωματικής γονιμοποίησης; Η Louise to 2004 παντρεύτηκε τον Wesley Mullinder. Στο γάμο της καλεσμένος ήταν, ο μόνος επιζών από την αρχική ομάδα, Robert G. Edwards ενώ o Patrick Steptoe είχε αποβιώσει το 1988. Η Louise απέκτησε δυο αγόρια με φυσιολογική σύλληψη. Τον Cameron που γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό το 2006 και τον Aiden Patrick Robert που γεννήθηκε το 2013. Ο πατέρας της Louise, John, απεβίωσε το 2006 και η μητέρα της το 2012. Ο τελευταίος επιζών Robert G. Edwards έζησε πολλά χρόνια και τιμήθηκε για τα αποτελέσματα των κόπων του. Απεβίωσε το 2013 σε ηλικία 87ετων.

Γεώργιος Πιστοφίδης, MB. BS. FRCOG, Χειρουργός Γυναικολόγος

 

 

icon-newsletter

Newsletter

icon-testimonials

Η Εμπειρία σας

Μοιραστείτε την εμπειρία που είχατε μαζί μας.

icon-testimonials-writeΓράψτε την εμπειρία σας

icon-testimonials-readΔιαβάστε τις εμπειρίες των άλλων

Διαγνωστική & Θεραπευτική Γυναικολογία

facebook-iconyoutube-icon

Όροι χρήσης | Site map

Copyright © 2015

 

Επικοινωνία

Νίκης 38 (Νέα Φιλοθέη)
151 23 Μαρούσι
Τ:210.68.56.290
F:210.68.56.291
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.athens-gynecology.gr