Γενικά για την υπογονιμότητα

Ο ορισμός υπογονιμότητας ζεύγους είναι, αδυναμία σύλληψης μετά την πάροδο ενός έτους απροφύλακτων σχέσεων. Η γονιμότητα στην γυναίκα μειώνεται με την ηλικία. Συνήθως μετά τα 35 η φυσιολογική σύλληψη δυσκολεύει ενώ μετά τα σαράντα γίνεται σπάνια ανεξαρτήτως την θεραπεία.

Άρα, το πρώτο που ελέγχουμε σε ένα ζευγάρι είναι η ηλικία, ειδικά της γυναίκας, και ο χρόνος καθώς και η συχνότητα απροφύλακτων επαφών. Τα ζευγάρια συνήθων προσπαθούν να έχουν πιο συχνά σχέσεις στο μέσον του κύκλου, και να αφήνουν και μερικές μέρες πριν την έναρξη των προσπαθειών για την δήθεν ‘ενδυνάμωση’ του σπέρματος.

Και οι δυο θεωρίες είναι λανθασμένες και το μόνο που προκαλούν είναι την αύξηση της απογοήτευσης, καθώς οι μήνες περνάνε άκαρπο και βεβαίως, της ανησυχίας για το ´μήπως συμβαίνει κάτι τελικά´; Σε αυτό βεβαίως δεν βοηθάει και ο περίγυρος που και αυτός συμβάλει με τον τρόπο του...

Η διερεύνηση αρχίζει από το να ακούσει ο γιατρός την ιστορία του ζεύγους, τις προσπάθειες που έχουν καταβάλει και να δει τι εξετάσεις ή θεραπείες έχουν γίνει μέχρι τότε. Πολλές φορές, η απάντηση κρίνεται σε αυτήν την πρώτη συζήτηση.

Αν το ζευγάρι είναι νέο, δηλαδή κάτω των 30 ετών, πρέπει να είμαστε καταρχάς εφησυχαστικοί. Καλόν είναι να ελέχθη η κατάσταση του σπέρματος του συζύγου η ανατομία των σαλπίγγων με μια σαλπιγγογραφία καθώς και η κατάσταση μήτρας και ωοθηκών με κολπικό υπέρηχο. Αν και τα τρια δεν δείξουν πρόβλημα θα μπορούσαμε να αφήσουμε το ζευγάρι να λειτουργήσει φυσιολογικά για άλλο ένα εξάμηνο. Αν και τότε δεν έχουμε αποτέλεσμα, θα ήταν ιδανική η αξιολόγηση των έσω γεννητικών οργάνων της γυναίκας με μια διαγνωστική λαπαροσκόπηση. Συνήθως, εκεί βρίσκεται και η αιτία των αποτυχιών! Μετά από αυτό μπορεί κανείς να αποφασίσει για περαιτέρω αντιμετώπιση του προβλήματος.

Αν η σύντροφος είναι 35 ετών και άνω, τότε καλόν είναι μαζί με τις αρχικές εξετάσεις δηλαδή υπέρηχος, σαλπιγγογραφία και σπερμοδιάγραμμα, να γίνει και ορμονολογικός έλεγχος λειτουργίας των ωοθηκών. Καμία φορά διαπιστώνουμε κάμψη των ωοθηκών, δηλαδή κακή ποιότητα ωαρίων, και σε αυτές τις ηλικίες. Αν διαπιστωθεί τέτοιο πρόβλημα φρόνιμο είναι το ζευγάρι να μην χάσει χρόνο με περιττές εξετάσεις τύπου λαπαροσκόπηση και να προχωρήσει άμεσα σε θεραπείες τύπου  σπερματέγχυσης, αν το επιτρέπει η ποιότητα του σπέρματος και οι σάλπιγγες και σε περίπτωση αποτυχίας, εξωσωματική γονιμοποίηση.

Αν τώρα η καλό είναι πάνω από 40, η διερεύνηση θα πρέπει να εστιάζεται περισσότερο στο να ελέγξουμε την κατάσταση και ποιότητα των ωαρίων. Ο χρόνος μετά τα σαράντα είναι πιεστικός και οι αποφάσεις πρέπει να είναι γρήγορες. Συνήθως η θεραπεία με εξωσωματική γονιμοποίηση άμεσα είναι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος αντιμετώπισης. Και σε αυτήν την περίπτωση όμως το ποσοστό επιτυχίας μειώνεται αισθητά, δηλαδή κάτω από 20-30% ανά προσπάθεια.

Γενικά, η διερεύνηση και αντιμετώπιση της υπογονιμότητας ενός ζεύγους, πέραν της ιατρικής πλευράς, έχει και ψυχολογική διάσταση και η δεύτερη είναι ίσως σημαντικότερη της πρώτης. Το ζεύγος και ειδικά η γυναίκα, έχει ανάγκη  στήριξης και απόκτηση εμπιστοσύνης στον γιατρό. Η σιγουριά για το αποτέλεσμα είναι το 80% της επιτυχίας!