...Προστάτευσα τον εαυτό μου κάνοντας την καλύτερη επιλογή γιατρού...

Μετά από πολλά χρόνια αγωνίας και αυξανόμενου ψυχικού και σωματικού πόνου μπορώ με χαρά σήμερα να μοιραστώ το προσωπικό μου χειρουργικό χρονικό.

Να το μοιραστώ με όλες τις γυναίκες που βρίσκονται ή θα βρεθούν στην ιστοσελίδα του κ Πιστοφίδη, προσπαθώντας να κάνουν το δικό τους βήμα προς τη σωματική και ψυχική τους υγεία και ηρεμία.

Το 2007 βρέθηκε σε απλό γυναικολογικό έλεγχο μικρό υπορογόνιο ινομύωμα 2 εκ. στο οπίσθιο μέρος της μήτρας. Καθώς δεν προκαλούσε κάποιο πρόβλημα, αγνόησα την ύπαρξή του ώσπου το 2011 σε επόμενο έλεγχο ο τότε γιατρός μου με ενημέρωσε ότι το ινομύωμα είχε φτάσει τα 7 εκ. και θα έπρεπε να σκεφτώ σοβαρά την αφαίρεσή του. Η λέξη χειρουργείο ήταν αρκετή για να με ακινητοποιήσει.

Τα επόμενα χρόνια πέρασαν “καταναλώνοντας” τεράστιο όγκο επιστημονικών άρθρων γύρω από την πάθηση και αντιμετώπιση των ινομυωμάτων καθώς επίσης και στη συστηματική έρευνα για την εύρεση εξειδικευμένων στο αντικείμενο γιατρών, χωρίς όμως να παίρνω κάποια απόφαση.

Ο καιρός περνούσε και όσο το ινομύωμα μεγάλωνε και τα συμπτώματα εντείνονταν (πολύ έντονοι πόνοι εκτός περιόδου, κολικοί εντέρου που με καθήλωναν για ημέρες και φυσικά τεράστιο φούσκωμα στην κοιλιακή χώρα που με εμπόδιζε να κοιμηθώ μπρούμυτα για χρόνια) τόσο ο φόβος μεγάλωνε και η απόφαση γινόταν όλο και πιο δύσκολη.

Από το 2011 μέχρι και το 2017 συνάντησα πληθώρα γιατρών τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό στο οποίο και ζω. Οπλισμένη με γνώση αλλά και φόβο κανένας δεν κατάφερνε να συμφιλιώσει μέσα μου αυτές τις δύο φαινομενικά αντίρροπες τάσεις.

Οι ερωτήσεις μου τόσο ως ασθενής αλλά και ως γυναίκα, έμοιαζαν να μην βρίσκουν έδαφος ή απαντήσεις καθώς «δεν είμαι γιατρός και δεν θα μπορούσα ποτέ να κατανοήσω την ιατρική επιστημονική σκέψη». Ίσως όμως η μεγαλύτερη απογοήτευση υπήρξε η αντίδραση κάποιων γιατρών στην επιθυμία μου να συμβάλλω αλλά και να επιλέξω το θεραπευτικό μοντέλο που θα ακολουθούσαμε.

Πολλοί ήταν εκείνοι που μου πρότειναν προεγχειρητική θεραπεία με αγωνιστές GnRH καθώς αυτό θα βοηθούσε την αφαίρεση του ινομυώματος. Από την έρευνά μου αλλά και από προσωπική εμπειρία ήξερα πολύ καλά ότι δεν ήθελα να υποβάλλω τον ήδη σωματικά και ψυχικά ταλαιπωρημένο οργανισμό μου στη διαδικασία τεχνητής εμμηνόπαυσης, γνωρίζοντας επίσης πολύ καλά ότι η θεραπεία αυτή δεν αποτελεί μονόδρομο καθώς πολλές είναι οι γυναίκες και οι γιατροί που δεν την επιλέγουν.

Εκφράζοντας την άρνησή μου και ζητώντας να βρούμε άλλον τρόπο προσέγγισης , οι απαντήσεις που λάμβανα ήταν απογοητευτικές : «μην είσαι υπερβολική, δεν είναι τίποτα… μην κάνεις έτσι». Δεν ήταν αποδεκτό. Τουλάχιστον όχι για εμένα.

Ο φόβος μου ήταν μεγάλος και οι αντιστάσεις μου πολλές. Για χρόνια ήμουν παγιδευμένη στο ίδιο μου το σώμα. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να αποφασίσω, να επιλέξω, και να εμπιστευτώ το περιβάλλον μου και να χειρουργηθώ. Γνώριζα όμως ότι αυτό που έψαχνα δεν ήταν απλά ένας εξειδικευμένος γιατρός αλλά ένας συνεργάτης που μαζί θα χτίζαμε ένα κοινό θεραπευτικό πλάνο βασισμένο σε έναν τύπο αλληλεπίδρασης, αυτός της ωρίμου συμμετοχής.

Η φήμη του κ. Πιστοφίδη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό καθώς επίσης και η τεράστια εμπειρία του σε παρόμοιου τύπου χειρουργεία μου ήταν γνωστή. Έτσι το 2016 επισκέφτηκα την ιστοσελίδα του προκειμένου να βρω τα στοιχεία επικοινωνίας του γραφείου.

Μπαίνοντας στο site παρατήρησα στο πάνω μέρος της οθόνης ένα μικρό υπομενού και το τίτλο «μαρτυρίες ασθενών». Προτού επικοινωνήσω, ξεκίνησα να διαβάζω μία μετά την άλλη τις εμπειρίες των γυναικών που χειρουργήθηκαν μαζί του. Όλες οι μαρτυρίες ξεχωριστές: διαφορετικές ηλικίες, παθήσεις, προσωπικότητες, με ξεχωριστές πορείες προς την ίαση, όλες όμως σκιαγραφώντας ένας γιατρό με ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση και μεγάλο σεβασμό προς την ασθενή του αναγνωρίζοντας την όχι απλά ως πάθηση αλλά στην ολότητά της.

Το κ. Πιστοφίδη τον επισκέφτηκα δύο φορές και μπορώ και εγώ με τη σειρά μου να επιβεβαιώσω τις περιγραφές που προηγήθηκαν της δικής μου. Άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία, βαθιά επιστημονική γνώση αλλά και αγάπη για το αντικείμενό του που εκπέμπει ηρεμία και σιγουριά.

Πάντα πρόθυμος να απαντήσει με σοβαρότητα σε όλες τις ερωτήσεις (όσο επιστημονικές και σύνθετες και ας είναι) σεβόμενος την ικανότητα του συνομιλητή του να κατανοήσει ως ενήλικο, σκεπτόμενο ων, ακόμα και ιατρικά ζητήματα - αν εκείνη το επιθυμεί.

Παράλληλα όμως διορατικός ώστε να υποστηρίξει και να προστατεύσει την ασθενή του με τον τρόπο που εκείνη πραγματικά έχει ανάγκη. Μπήκα στο γραφείο του με τον φόβο και το άγχος χρόνων. Φεύγοντας αυτό δεν είχε αλλάξει, άλλωστε το πρόβλημα μου δεν είχε λυθεί ακόμα… αλλά για πρώτη φορά ένιωσα ασφάλεια και υποστήριξη.

Στις 28 Σεπτεμβρίου έγινε η εισαγωγή μου στον Λευκό Σταυρό για αφαίρεση 15 εκ. υπορογόνιου ινομυώματος με λαπαροτομή. Μία μέρα πριν είχε προηγηθεί ο προεγχειρητικός έλεγχος. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά την κυρία Φύτρου η οποία υπήρξε ιδανικός πρόλογος στην χειρουργική μου διαδρομή καθώς η σοβαρότητά της με βοήθησε να επικεντρωθώ με ηρεμία στα επόμενα βήματα.

Την επομένη έγινε η εισαγωγή μου και οδηγήθηκα από το εξαιρετικά φιλικό προσωπικό του νοσοκομείου σε ένα φωτεινό και άνετο δίκλινο δωμάτιο στον 5ο όροφο. Το προηγούμενο βράδυ δεν είχα καταφέρει να κοιμηθώ, το άγχος και ο φόβος ήταν μεγάλος και ήμουν ιδιαίτερα νευρική και ταλαιπωρημένη.

Τότε είδα με χαρά να μπαίνει στο δωμάτιο μου ο κ. Πιστοφίδης. Χαμογελαστός με τη χειρουργική του ενδυμασία, άνθισε στο δωμάτιο και με χιούμορ και ηρεμία καθησύχασε το φόβο μου. Σύντομα ήρθε η ώρα να κατέβω στο χειρουργείο. Εκεί συνάντησα το κύριο Δημητρόπουλο ο οποίος χαμογελαστός μου έκανε ερωτήσεις… μία εκ των οποίων ήταν «ξύπνησες;»

H εγχείρηση είχε ολοκληρωθεί. Ένιωθα νυσταγμένη, ξεκούραστη, χωρίς απολύτως κανένα πόνο. Λίγο αργότερα μεταφέρθηκα στο δωμάτιο όπου έγινε και η ενημέρωσή μου. Το χειρουργείο αποδείχθηκε δύσκολο. Το ινομύωμα είχε προσκολληθεί στα γύρω όργανα και είχε αναπτύξει δευτερογενή αιμάτωση, πέραν της μήτρα και από το έντερο, κάνοντας την πρόσβαση και αφαίρεσή του ιδιαίτερα δύσκολη.

Ο γιατρός όχι απλά αντιμετώπισε με χειρουργική δεξιοτεχνία ένα απρόσμενα σύνθετο χειρουργείο, διασφαλίζοντας την υγεία της μήτρας και των γύρω οργάνων αλλά φροντίζοντας για την ήπια μετεγχειρητική μου πορεία κατάφερε να αφαιρέσει το εν λόγω ινομύωμα από μίνι τομή τύπου καισαρικής.

Στο νοσοκομείο παρέμεινα 3 βράδια. Την δεύτερη ημέρα σηκώθηκα και περπάτησα κανονικά ενώ το εξαιρετικό νοσηλευτικό προσωπικό ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα. Ο επαγγελματισμός τους και η φροντίδα τους έκαναν τη διαμονή μου μια πραγματικά ευχάριστη και ξεκούραστη εμπειρία. Πέραν πολύ μικρών ενοχλήσεων η μετεγχειρητική μου πορεία ήταν εκπληκτική.

Την 5η ημέρα μπορούσα να κινούμαι κανονικά χωρίς καμία ενόχληση και χωρίς τη χρήση παυσίπονων φαρμάκων. ‘Έπρεπε να υπενθυμίζω συστηματικά στον εαυτό μου να μην βιάζομαι καθώς ξέχναγα ότι βρισκόμουνα σε περίοδο ανάρρωσης. Την 7η ημέρα αδιαθέτησα κανονικά και χωρίς πόνους. Τέλος την 10η, οδήγησα ως το γραφείο του κ. Πιστοφίδη προκειμένου να αφαιρέσω τη γάζα που βρισκόταν πάνω στην τομή. Σήμερα, 2 εβδομάδες μετά από ανοιχτό χειρουργείο, έχω επιστρέψει πλήρως στην καθημερινότητά μου.

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, κάθε σώμα μοναδικό και κάθε περίπτωση ξεχωριστή όσο στατιστικά συχνή και ας είναι. Η σχέση ιατρού-ασθενή έχει έντονη ανθρωποκεντρική χροιά και τη δύναμη να χρωματίσει ή ακόμα και να στιγματίσει την αντίληψή μας τόσο με την διαχείριση της υγεία μας όσο και την ίδια την πορεία μας προς την ίαση.

Σήμερα, κοιτώντας πίσω, είμαι σε θέση να αντιληφθώ το ρίσκο που πείρα καθυστερώντας την επέμβαση αυτή. Από την άλλη νιώθω μεγάλη ικανοποίηση καθώς γνωρίζω ότι προστάτευσα τον εαυτό μου κάνοντας την καλύτερη επιλογή γιατρού που θα μπορούσα να κάνω. Κύριε Πιστοφίδη σας ευχαριστώ θερμά όχι μόνο για την σωματική μου αποκατάσταση αλλά όσο αναφορά τη διαχείριση της υγείας μου, για τον εμπλουτισμό της ψυχικής μου εργαλειοθήκης με αισιοδοξία, ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Έχετε δημιουργήσει ένα πραγματικά εξαιρετικό θεραπευτικό περιβάλλον.

Ευχαριστώ επίσης θερμά: όλη τη χειρουργική ομάδα του κ. Πιστοφίδη καθώς και το άψογο νοσηλευτικό προσωπικό του Λευκού Σταυρού.