...Ήταν ο πρώτος γιατρός που με άκουσε...

Όταν μια γυναίκα κάθεται στην καρέκλα του γυναικολόγου ή γδύνεται για εξέταση μαστών, είναι πρωτίστως ευάλωτη...

Πόσο μάλλον αν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Πολλές φορές λέμε ότι πονάμε και δεν μας πιστεύουν, προσπαθούμε να αρθρώσουμε το άγχος, το φόβο μας για το αν θα γίνουμε καλά, αν θα γίνουμε μητέρες, και μόνο ενσυναίσθηση δεν συναντάμε. Κάπως έτσι ήταν η δική μου εμπειρία, μέχρι που βρέθηκα στο ιατρείο του κυρίου Πιστοφίδη.

Πως να βρω τα λόγια για να περιγράψω τι ένιωσα; Ήταν ο πρώτος γιατρός που με άκουσε, με διέγνωσε σωστά και αναγνώρισε ότι ως νέα κοπέλα (25 ετών τότε και γονατισμένη από τους πόνους της ενδομητρίωσης) έπρεπε να έχω ποιότητα ζωής. Με χειρούργησε και, δεν ξέρω πόσο πιο απλά να το πω, πήρα τη ζωή μου πίσω.

Πέρυσι, εντοπίσαμε πολύποδες, δεν ανησύχησα όμως στιγμή. Η υστεροσκόπηση ήταν παιχνιδάκι, σε τρεις ώρες ήμουν σπίτι και μια μέρα μετά επέστρεψα στη δουλειά.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στον κύριο Φιλιππίδη, έναν ακόμα εξαίρετο επαγγελματία με βαθιά γνώση του αντικειμένου του και απέραντη υπομονή, και προς τις ασθενείς του, αλλά και προς τις αγχωμένες μαμάδες τους ενίοτε!

Αισθάνομαι ασύλληπτα τυχερή που αυτοί οι άνθρωποι είναι οι γιατροί μου.