...Με βοήθησες και παρέα τα καταφέραμε

Κική μου ήθελα και από εδώ να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και ότι σε αγαπώ πολύ.

Δεν θα ξεχάσω ότι ήσουν εκεί, δίπλα μου, στα δύσκολα, όταν έχασα τα δίδυμά μου και δεν έφυγες λεπτό από κοντά μου και μου κράτησες το χέρι όταν σου είπα μέσα σε εκείνο δωμάτιο, «Κική πότε θα κάνουμε την επόμενη εξωσωματική;»

Και μετά από ένα χρόνο ήσουν πάλι εσύ που βρήκες ότι θα έχανα και τον Πάνο μου. Το έψαξες, με βοήθησες και παρέα τα καταφέραμε και γέννησα έναν κούκλο, χάρη στον κ. Πιστοφίδη, αλλά εσύ Κική μου ήσουν πάντα εκεί όλες τις ώρες.

Σου χρωστάω πολλά και όπως σου έχω πει είσαι κομμάτι της ζωή μου. Να σε έχει ο Θεός καλά, σε αγαπώ πολύ.