...Με κρατούσε με μια μεγάλη αγκαλιά

Όταν η ασθενής συναντά το γιατρό κ. Πιστοφίδη, ο φόβος της ασθένειας περνά σε δεύτερη μοίρα.

Ένα πρόβλημα υγείας χτυπά την πόρτα μου. Ινομυώματα. Πολλά, παρά πολλά όμως. Μικρά και μεγάλα. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ακούγοντας τα κατάλληλα πρόσωπα που είχαν ιδία αντίληψη, επιλέγω το γιατρό κ. Πιστοφίδη.

Στην αρχή από διαίσθηση κι αυτό μέχρι τη στιγμή που μου έσφιξε το χέρι στην πρώτη μας συνάντηση. Εκείνη τη στιγμή, βεβαιώθηκα ότι όλα όσα είχα ακούσει για αυτόν (και ήταν πολλά), τελικά ήταν πολύ λίγα. Αυτό που ένιωσα ήταν ένα αίσθημα πλήρους βεβαιότητας ότι δεν έχω να φοβάμαι απολύτως τίποτα και ότι όλα θα πάνε καλά.

Και φθάνει ή ώρα της επέμβασης. Μπορεί να σας μοιάζει υπερβολικό, όμως για μένα αυτή η στιγμή της προετοιμασίας, σφραγίστηκε από μία ανεπανάληπτη σκηνή. Ενώ ο αναισθησιολόγος έπραττε τα δέοντα μαζί με όλο το βοηθητικό προσωπικό, ο γιατρός Πιστοφίδης με κρατούσε με μια μεγάλη αγκαλιά!

Η επέμβαση τελείωσε, κατά τις 2:00 το μεσημέρι οδηγήθηκα στο δωμάτιο και κατά τις 6:00 το απόγευμα, έκανα βόλτα στην κλινική. Σαν ελεύθερος επαγγελματίας που δεν δικαιούται να αρρωστήσει και να λείψει από την εργασία του, πραγματικά δεν χρειάστηκε να απέχω από την εργασία μου και, αν είναι δυνατόν, δεν ένοιωσα τον ελάχιστο πόνο (μα ούτε ένα παυσίπονο;).

Σε όποια ερώτηση μου τεθεί, από οποιαδήποτε γυναίκα (για γυναικολογικό θέμα εννοείται), η απάντηση είναι "ο άνθρωπος επιστήμονας κ. Πιστοφίδης".